20 - النوبة الاولى ( 4 / 116 - 110 ) قوله تعالى : وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً و هر كه بدى كند ، أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ يا بر خود بيداد كند ، ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ آن گه آمرزش خواهد از خداى ، يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً ( 110 ) خداى را آمرزگار يابد ، و مهربان . وَ مَنْ يَكْسِبْ إِثْماً و هر كه بزه كند ، فَإِنَّما يَكْسِبُهُ عَلى نَفْسِهِ . آن بزه بر تن خويش كند ، وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ( 111 ) و اللَّه دانا است راست دان هميشه‌اى . وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً و هر كه بدى كند يا بزه ، ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً و آن گه آن را به بيگناهى اندازد [ و وى را متّهم كند ] ، فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً برگرفت از آن كار دروغى و بيدادى وَ إِثْماً مُبِيناً ( 112 ) و بزه آشكارا . وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَ رَحْمَتُهُ و اگر نه فضل خدا آيد بر تو و مهربانى او ، لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ آهنگ كرد گروهى از ايشان كه ترا از راه داد گم كنند ، وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ و گم نكنند مگر خويشتن را ، وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ و ترا نگزايند به هيچ چيز « 1 » ، وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ و فرو فرستاد خداى بر تو نامه و دانش راست ، وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ و در تو آموخت آنچه ندانستى ، وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً ( 113 ) و فضل خدا بر تو بزرگ بود هميشه‌اى . لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ . نيكى نيست در فراوانى از رازها كه ميكنند ، إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ مگر در راز كسى كه كسى را به صدقه فرمايد ، أَوْ مَعْرُوفٍ

--> ( 1 ) - نسخهء ج : به هيچ چيز . )